Καρκίνος Παχέος Εντέρου

211 1150689

 ΜΙΚΡΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΑΤΡΕΙΟ

Γιαννούλης Πρωτόπαπας MD

Γενικός Χειρουργός

Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Επούλωσης Τραύματος και Ελκών

Καρκίνος Παχέος Εντέρου (1).jpg
Καρκίνος Παχέος Εντέρου (1).jpeg

Καρκίνος του Παχέος Εντέρου

Το παχύ έντερο αποτελεί το τελευταίο τμήμα του γαστρεντερικού σωλήνα και έχει  μήκος 1,5 μέτρο από την ειλεοτυφλική βαλβίδα μέχρι το πρωκτό.

Διακρίνεται στα εξής τμήματα:

  • το τυφλό,

  • το ανιόν κόλον,

  • το δεξιό κόλον το οποίο αποτελείται από τη ηπατική καμπή και το ήμισυ του εγκάρσιου,

  • στο αριστερό κόλον το οποίο σχηματίζεται από το αριστερό ήμισυ του εγκαρσίου,

  • την αριστερή σπληνική καμπή,

  • το κατιόν κόλον

  • και το ορθοσιγμοειδές  

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι η τρίτη συχνότερη μορφή καρκίνου και η τέταρτη σε θνησιμότητα διεθνώς.
Σύμφωνα με τις Ιατρικές έρευνες όσο μεγαλύτερη είναι η ανάπτυξη μιας χώρας, τόσο αυξάνονται τα περιστατικά καρκίνου του εντέρου.
Το 90% των περιπτώσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου παρουσιάζονται στις ηλικίες άνω των 50 ετών με μεγαλύτερη συχνότητα στους άνδρες.
Στις ανεπτυγμένες χώρες, ο κίνδυνος ενός ενήλικα να αναπτύξει καρκίνο του παχέος εντέρου είναι 6% ή αλλιώς 1 στους 18.

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είτε ξεκινάει να αναπτύσσεται από το εσωτερικό τοίχωμα του εντέρου, είτε από μια μικρή υπερυψωμένη περιοχή που μοιάζει με μανιτάρι και ονομάζεται “πολύποδας”.
Αν και οι περισσότεροι πολύποδες είναι καλοήθεις, εντούτοις  μερικοί μπορεί να γίνουν καρκινικοί.

Καρκίνος Παχέος Εντέρου .jpeg

Ποιοί είναι οι παράγοντες κινδύνου


  • Η ηλικία. Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που διαγιγνώσκονται με καρκίνο του παχέος εντέρου είναι άνω των 50 ετών. Ωστόσο μπορεί να εμφανιστεί πιο σπάνια και σε νεότερους ανθρώπους.

  • Η φυλή. Οι Αφρο-Αμερικανοί έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου.

  • Το κληρονομικό ιστορικό. Άτομα τα οποία ανήκουν σε οικογένειες με κληρονομική προδιάθεση για καρκίνο του παχέος εντέρου), αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισης του καρκίνου στο μέλλον.

  • Άτομα που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου πρέπει να υποβάλλονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε κολονοσκόπηση, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.

  • Οι εντερικές φλεγμονές. Οι χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις του παχέος εντέρου, όπως η ελκώδης κολίτιδα και η νόσος του Crohn.

  • Η διατροφή χαμηλή σε φυτικές ίνες και υψηλή σε λιπαρά. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου και ο καρκίνος του ορθού μπορεί να σχετίζεται με μια δίαιτα χαμηλή σε φυτικές ίνες και υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και θερμίδες.

  • Ο καθιστικός τρόπος ζωής και η έλλειψη σωματικής δραστηριότητας.

  • Ο διαβήτης. Τα άτομα με διαβήτη και αντίσταση στην ινσουλίνη μπορεί να έχουν αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

  • Η παχυσαρκία. Οι άνθρωποι που είναι παχύσαρκοι έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν τη νόσο.

  • Το κάπνισμα και το αλκοόλ.




Πώς γίνεται η διάγνωση


Πολύ σημαντικό στοιχείο της έγκαιρης διάγνωσης αλλά και της επιτυχούς αντιμετώπισης αυτού του καρκίνου είναι η προληπτική κολονοσκόπηση, δηλαδή η κολονοσκόπηση προτού εμφανιστούν συμπτώματα από το παχύ έντερο.

Η διάγνωση τίθεται με την ενδοσκόπηση του παχέος εντέρου (κολονοσκόπηση, ορθοσκόπηση), βαριούχο υποκλυσμό «διπλής αντιθέσεως», αξονική τομογραφία κοιλίας, μαγνητική τομογραφία κοιλίας, και επιβεβαιώνεται με την ιστολογική εξέταση των δειγμάτων του όγκου που λαμβάνονται μέσω των ενδοσκοπίων.

Μεγάλο ρόλο παίζουν, η παρουσία αιμοσφαιρίνης στα κόπρανα, η σιδηροπενική αναιμία και η μεγάλη αύξηση της τιμής των καρκινικών δεικτών (CEA, CA 19-9).




Ποιά είναι η αντιμετώπιση του Καρκίνου του Παχέος Εντέρου


Η Χειρουργική θεραπεία αποτελεί θεραπεία εκλογής όταν ο καρκίνος είναι χειρουργήσιμος και ο ασθενής μπορεί να χειρουργηθεί.

Η αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει επίσης: χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία ή και συνδυασμούς των δύο.

Η θεραπεία του καρκίνου που εντοπίζεται στο αριστερό κόλον έγκειται στην χειρουργική αφαίρεση του όγκου και των λεμφαδένων που αντιστοιχούν σε αυτή την ανατομική περιοχή.

Ακολούθως, αποκαθίσταται η συνέχεια του γαστρεντερικού σωλήνα με την ένωση των τμημάτων του εντέρου που έχουν απομείνει.

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι επεμβάσεις γίνονται Λαπαροσκοπικά και προσφέρουν στον ασθενή τα μέγιστα ποσοστά ίασης .

Με τις ελάχιστα επεμβατικές μεθόδους, ο ασθενής έχει ελάχιστο πόνο μετεγχειρητικά, επιστρέφει στις καθημερινές του δραστηριότητες και στην δουλειά του πιο γρήγορα, έχει πολύ μικρότερες τομές και πολύ λιγότερο ποσοστό επιπλοκών όπως οι μετεγχειρητικές κήλες.

Σε σπάνιες περιπτώσεις κληρονομικών συνδρόμων, όπως η οικογενής πολυποδίαση, η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου, και η ελκώδης κολίτιδα, μπορεί να απαιτούν την αφαίρεση ολόκληρου του παχέος εντέρου και του ορθού, προκειμένου να προληφθεί περαιτέρω εξέλιξη του καρκίνου.




Τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής χειρουργικής του παχέος εντέρου.


  • Μεγαλύτερη ασφάλεια στην επέμβαση αφού η λαπαροσκοπική κάμερα προσφέρει μεγάλη μεγέθυνση στα σημεία της βλάβης.

  • Μικρότερο χειρουργικό τραύμα.

  • Μικρότερη απώλεια αίματος.

  • Γρηγορότερη επαναλειτουργία του εντέρου.

  • Μικρότερος μετεγχειρητικός πόνος.

  • Καλύτερα αισθητικά αποτελέσματα.

  • Λιγότερος χρόνος παραμονής στο νοσοκομείο.

  • Συντομότερη επιστροφή του ασθενούς στις καθημερινές του δραστηριότητες.